Op een koffer waarvan niemand weet waar die vandaan
komt, staat een boom getekend die niet helemaal stil lijkt te staan.

Aan de ene zijde bloeiende bloesems, kleine hartjes, laten
soms los—maar vallen niet.
Ze verdwijnen, alsof ze ergens anders opnieuw verschijnen.
Echter niet zichtbaar voor iedereen.

De wortels trekken diep de koffer in, naar iets wat geen
naam heeft, maar toch blijft voeden.

Aan de andere kant loopt de kruin verder, waarbij de
bloesems neerdalen.

Ze vallen stil naar beneden, in een zee van water onderaan.

Twee flamingo’s, naar elkaar toegebogen.

Wanneer een bloesem het oppervlak raakt, lijkt hun
beweging geen toeval meer—alsof ze iets herkennen wat
niemand anders begrijpt.

Niemand weet wat de koffer draagt.
Of wat de boom doorgeeft.

Maar wie lang genoeg kijkt, ziet meer dan een tekening—
en misschien… ook iets van zichzelf.