SWN vertrekt van de gravures als sporen van reizen: beweging, impact en tijd worden zichtbaar in de zilveren koffer. Piroeh sneed zijn signatuur, de swoons, rechtstreeks in het oppervlak. Een ‘swoon’ is geen decoratief teken, maar een gebaar van emotionele intensiteit en overgave. Het Engelse ‘swooning’ verwijst naar een staat waarin bewondering, schoonheid of verwondering iemand zo raakt dat hij bijna wordt overweldigd. In Piroehs beeldtaal vertaalt dat gevoel zich in ritmische, ingesneden bewegingen. Zoals een valies zich vormt door het reizen, vormt een mens zich door ervaringen. Wat beschadigd lijkt, wordt identiteit. Niet kleur bepaalt het beeld, wel de swoons die in het zilver verschijnen, verdwijnen en weer oplichten naargelang het licht beweegt.