Toen de vraag kwam om de handbagagekoffer ‘kunstig’ te bewerken, werden eerst de mogelijkheden onderzocht om de kofferschelpen te bedrukken met aquarelbeelden. Dat bleek technisch niet haalbaar.

Daarna besloot Hans het concept om te keren. Het bleek een bevrijdend idee om de koffer niet langer te benaderen als een met de hand versierd gebruiksobject, maar als een statische sculptuur, een anonieme, achtergelaten koffer. Door de koffer eerst monochroom grijs te maken, werd hij meteen een verstild object. Door takjes uit het handvat te laten groeien en er een winterkoninkje op te laten landen, ontstond een klein, surreëel tafereel. Het vogeltje verwijst vanzelfsprekend naar vliegen, reizen, vrijheid en onderweg zijn, terwijl de koffer zelf een passief, inert en bijna architecturaal gegeven wordt. Zo lijkt het werk ook te spreken over de relatie tussen cultuur en natuur.

In zijn werk in het algemeen staat een voorkeur centraal voor metaforische en licht bevreemdende beelden, opgebouwd uit herkenbare, onspectaculaire elementen met een subtiele twist.